MOVIE REVIEW: THE BOY FORETOLD BY THE STARS (Dolly Dulu, 2020)

SPOILER ALERT!!

Cute naman yung movie kasi malakas ang chemistry nina Adrian Lindayag and Keann Johnson. Refreshing din to see a local mainstream queer love story na effem ang bida.

Plakado ang formula. May slo-mo landian habang naglalagayan ng paint, may memories montage set to their theme song, may unexpected kiss in a romantic setting (altho medyo bothered ako na magkakasunog sa dami ng kandila sa Bermuda grass), at may mababaw na conflict na nakalimutan na sa dulo kasi gays also deserve the requisite Star Cinema happy ending.

Pero it’s hard not to like this kasi meron din stabs at brilliance lalo na yung very progressive view about homosexuality vis a vis religion. Gusto ko na yung mga bakla talaga ang nag-aayos nung Journey to the Lord at kahit sinasabi na sila ay lie from the devil, sila pa rin ang ginawang leads kasi syempre kelangan well-organized at bongga ang retreat.

Tuwang tuwa din ako sa group of friends kasi very natural lang nila. Yung malakas magpakita ng support pero ang lakas din mang-okray with lines like, “Mahal?? Agad-agad??”. Naisip ko nga kung ginawa ito nung early 2000’s, ang saya siguro to watch Ricci Chan and Phi Palmos as Dominic and Timmy.

Sayang lang at medyo bumitaw ako nung last act sa pagpasok ni Karen. First of all, parang hindi siya yung type na ex-gf na na-picture kong competition talaga ni Dominic. Mukha nga siyang naligaw from some college sa tabi-tabi. Meron pa siyang chaka na extended dance sequence for the promposal scene. (Seriously, bakit ganun ang casting? Kamag-anak ba siya ng producer?). Also, bakit ginamit pa rin ang trope na villain ang babae sa love story ng mga bakla? Wala ba tayo natutunan kay Pearl Gatdula?

And speaking of chaka, ang lakas ng tawa ko dun sa scene na sinunog ni Dominic yung bully niya with the basic “Ang panget mo!” comeback. Bakit nga ba yung mga chaka pa ang malakas manlait no?

Rating: ★★★☆☆

MOVIE REVIEW: FAN GIRL (Antoinette Jadaone, 2020)

SPOILER ALERT!!

Sobrang flop ba ng Goyo? Bakit hindi nakapagbayad ng kuryente si “Paulo Avelino”? (And speaking of Goyo, buti pa si Jane at hindi inantok sa panonood nun.)

Mukhang nasayang ang material kasi si Paulo ang napili na character. Hindi naman goody-goody ang image niya to begin with. Kung makita ko siya na nagyoyosi at umiinom, hindi naman ako magugulat. (Also, bakit parang pini-perpetuate ang stereotype na kapag mahaba ang buhok ng lalaki, may hikaw, may tattoo, nagyoyosi, umiinom, at nagmumura eh villain na agad?) Ang ganda siguro kung nagawa ang pelikula nung pre-Ellen Adarna phase ni John Lloyd Cruz. As a huge fan of Lloydie, baka nahimatay ako dun sa doggy-style scene. (Speaking of ulit, ang weird to see a film condemn misogyny and violence against women tapos may extended rape scene.)

Akting na akting pa si Paulo dito. I wonder kung nasa script talaga ang lahat ng “tangina mo, gago” lines niya. Feeling niya siguro nasa pelikula siya ni Scorsese at ikinaganda ng character niya yung excessive profanity. Buti mas mahalaga sa kanya ang Star Award niya kesa Urian kasi mukhang ipapasoli ng Manunuris ang award niya after seeing this performance.

Pasalamat na lang siya at binuhat siya dito ni Charlie Dizon. Alala ko pa na sobrang irita ako sa kanya as the trying hard bff of Enrique Gil sa Seven Sundays (nung April Matienzo pa pangalan niya) kaya nung makita ko ang trailer, naisip ko most likely di ko magugustuhan ang movie. May aura pa siya ni Alex Gonzaga na parang nakaka-bwiset for no reason (kaya ba siya na-cast as the young Teddie in the Four Sisters prequel?). Anyway, mahusay talaga siya. Totoo ang hype at deserved ang Best Actress win. (Kung meron man false note sa performance niya, siguro yung part na kunwari di siya marunong magyosi kahit obvious naman na sanay siya based sa paghawak niya at pagtaktak ng abo.)

Ang ganda sana kung na-explore fully ang extreme fanaticism. Kaya never ko talaga gusto ma-meet ever ang paborito ko na si Maricel Soriano kasi ayokong ma-disappoint kapag makita ko na nambubugbog pala talaga siya ng mga kasambahay. Obviously bata pa si Jane kaya di rin niya napanood ang Bituing Walang Ningning at Bona. Wala talagang magandang nadudulot kapag na-meet mo na ang idol mo. (Altho sana napanood niya ang Bona para natuto siyang lumaban at buhusan ng kumukulong tubig si “Paulo”.) Pero teka, bakit biglang nawala ang idolatry dahil lang sa attempted kidnapping? Ang labo.

Anyway, gets ko naman na dapat may relevance sa current times ang mga pelikula para hindi simpleng hugot lang ang mga linyahan pero medyo pilit ang political undertones dito. Given the recent headlines, ang off pa na ang resolution ay humingi ng tulong sa perceived oppressors. Hindi rin naman tayo pwedeng mag-ala Ladybird at laging takasan ang problema. Halos pareho lang ito nung #NeverForget message sa Alone/Together na all but forgotten kasi alam naman natin na mas importante ang love story ng LizQuen.

Not a huge fan of this film obvs.

Rating: ★★★☆☆