MOVIE REVIEW: URBAN LEGEND (Jamie Blanks, 1998)

Eto na ba ang weirdest stories na kayang maisip ng mga Amerikano? Walang-wala yan sa imagination nating mga Pinoy.

Maliban sa ahas lover ni Alice Dixson sa Robinson’s Galleria (na take note, twin ni billionaire heiress Robina Gokongwei), aliw na aliw ako nung lumabas ang kuwento na gawa sa pusa ang siopao. Sinabi pa sa akin ng pinsan ko na tingnan ko daw yung mark sa siopao kasi yun ang magsasabi kung ano ang laman niya (kapag yellow dot asado, red dot for bola-bola, at pink dot for sio-meow). Matagal din ako hindi kumain sa Hen Lin nun.

Syempre natakot din ako sa sinabi ng lola ko na wag ako lalabas kapag tanghali (tirik ang araw) kasi meron manunupot (meaning taong naglalagay ng mga bata sa supot). Yung dugo daw ng mga bata ang ginagamit pampatibay ng mga tulay tapos pinupugot ang ulo nila at isinasama sa semento. Kaya kapag dumadaan kami nun sa tulay ng Tanauan sa Batangas, napapaisip ako ilang matitigas na ulong bata na ang nakahalo dun. Buti na lang lagi ako natutulog kapag tanghali.

Pero ang pinaka-orkot moment talaga eh yung tungkol sa White Lady ng Balete Drive. Yung bigla na lang sumasakay sa likuran ng kotse kapag napadaan ka dun ng hatinggabi. Tapos nagka-movie pa na si Zsa Zsa Padilla yung white lady na biglang naging naaagnas na bangkay habang nagsasayaw. Isang buwan ata akong hindi nag-banyo ng gabi dahil sa hinayupak na pelikulang yun. Dapat siningil ko ang Seiko Films para sa UTI bill ko. Huling balita napadpad sa Concha Cruz Drive sa Parañaque yung white lady. Hindi ko rin alam bakit naisipan pa niyang pumunta sa South. Baka gustong mag-malling sa Alabang Town Center.

Rating: ★★☆☆☆

MOVIE REVIEW: THERE’S SOMETHING ABOUT MARY (Peter Farrelly, Bobby Farrelly, 1998)

9BD44808-3542-4CC9-BC5D-8106843084EB

I remember watching Ms. Kristina Moran: Babaeng Palaban where Rosanna Roces used the “gel” as hand lotion instead, which would have been incredibly icky and sticky like Elmer’s Glue (I heard).

Rating: ★★★☆☆

(Originally published April 20, 2017.)

MOVIE REVIEW: THE TRUMAN SHOW (Peter Weir, 1998)

3A9B8675-7660-4D22-90C0-917909CF9D5F

“We accept the reality of the world with which we are presented.”

Years before Bea Saw delivered her rousing speech on how respect is earned, not imposed and Douglas Nierras made Rainier Castillo weep while teaching him the values of hard work and dedication, Peter Weir and Andrew Niccol came out with this brilliant satire of reality television that doubled as a laser-sharp social commentary.

That perfect ending gets me every single time. 😢

I also realized after the nth viewing that that setup would never work in this age of social media because every single one of those extras would do everything to get their own fifteen minutes of fame.

Rating: ★★★★★

(Originally published June 11, 2018.)