MOVIE REVIEW: MADRASTA (Olivia Lamasan, 1996)

1DC43787-C7BB-4CE5-8D79-F33196CBC7E1

SPOILER ALERT!!

My notes on Madrasta:

1. Bakit obsessed ang Hollywood sa pag-plagiarize ng films ni Claudine Barretto? Masyadong glaring ang similarities ng Got 2 Believe at 27 Dresses. Lalong hindi ako maniniwala na coincidence lang ang mga eksena na parehong-pareho sa Stepmom at Madrasta (kasama na yung confrontation scene ng dalawang nanay sa restaurant at yung ending na pagsali ng madrasta sa family picture). Akala n’yo tayo lang ang walang originality lagi ha. O ayan may masusumbat na din tayo sa Hollywood. Sana ang susunod na gayahin nila ay Kailangan Kita, where we’ll see a braless country girl played by Jennifer Lawrence fall in love with New York celebrity chef Chris Evans.

2. Isa siguro ito sa mga pelikula na kaya kong sumulat ng 1,000-word essay of random thoughts na walang kahirap-hirap. Memorable pa siya kasi bahay ng friend ko nung high school ang ginamit na location dito. Muntik na nga ako magka-film debut nung sinabihan niya kami na naghahanap ng extras for a party scene ni Ate Clau. Ang tagal ko pa namili ng best Giordano outfit ko tapos biglang na-pack up. Ayun siya na lang ang nakasama nung sumunod na shooting day (wearing her best Giordano outfit). Pero feel na feel ko pa rin na kasama ako sa pelikula by association.

3. If you’ll watch this through woke lenses in 2020, lalabas talaga na sobrang problematic niya. Marami kasing aspects ang film dealing with the class divide (“Pinakikisamahan ko na ang mga anak mo. Pati ba naman mga katulong kelangan ko pa pakibagayan?”) to the patriarchal system na hindi na acceptable ngayon. Although it did speak to an audience that lived through that period. Yung mga nakaporma ng Umbro jerseys or yung mga 90’s titos and titas na nagulantang ang pagkatao nang makita si Mariel (Megastar Sharon Cuneta) na nakaupo sa kubeta.

4. Peak Tita Shawie talaga ito. Deserved ang Grand Slam kasi ibang-iba ang atake kumpara sa mga blockbuster 80’s melodramas niya. Yung tahimik lang umiyak pero ramdam na ramdam yung sakit na kahit anong gawin niya, hindi siya talaga magiging parte ng pamilya ng asawa niya. Na kahit nagreklamo siya na lagi siyang nag-take ng backseat para sa mga bata, ang sinagot lang sa kanya ay, “I cannot give importance to my happiness at the expense of my children”. Saklap! Nasabihan pa na hindi masarap ang gawa niyang baked mac huhu.

Best scene niya dito yung almost wordless na pag-iyak niya sa deathbed ng kanyang favorite lolo set to the haunting Moonlight Sonata. Parang binuksang gripo ang mga mata niya pero very restrained ang acting. Halos hindi na rin ako makahinga kakaiyak nung umabot na sa sweet and touching na pa-ilong nila.

5. Nagustuhan ko yung twist na hindi madrasta ang maldita for a change. Effective talaga si Ate Clau basta pasaway ang roles niya (see also: Anak, Dahil Mahal na Mahal Kita). Kahit yung jumper outfits niya parang nagsusumigaw na super bitch. Tawang-tawa ako nung ibinibida siya ni Mariel sa kapatid nito by saying, “Mukhang suplada lang si Rachel pero kapag nakilala mo… ano… (two second pause)… ok naman.” Hahahaha!

Si Ms. Vangieeeee Labalan naman sobrang atribida as the household mayordoma. Walang bukambibig kundi ang kanyang idol na si Ma’m Sandra (Zsa Zsa Padilla). Feeling ko kung ganun din ang ugali niya sa akin, di rin siya magtatagal ng isang linggo. Either that or lagi ko papatunugin yung bell na pantawag sa kanya (very 90’s burgis film nga diba).

6. Speaking of social classes, ang galing nung juxtaposition ng lunch scenes ng dalawang pamilya. Yung kina Mariel talagang magkakatabi sila in a compact dining area tapos ang ingay mag-kwentuhan. Tapos nung kina Edward (Christopher de Leon) na, nasa may garden at naka-long table tapos very refined at tahimik lang. Yung mom lang niya (Madam Tita Muñoz) ang nag-lead ng entire conversation (at mukhang siya rin ang totoong may-ari ng bell).

Naalala ko nung pinanood ko ito sa sinehan sobrang lakas ng tawanan na more lamon ang brother ni Mariel (Cris Villanueva). Tapos biglang sigaw naman nung nahulog ang crab ng isang sister niya (Eula Valdez) na pinulot bigla at inilagay niya sa kandungan. Very relatable talaga sila.

Although ang funniest scene ni Eula for me still was yung pinabili siya ng McCormick Black Pepper tapos ang binili niya cornick kasi akala niya kelangan ng chichirya sa fancy birthday party ni Ate Clau. Bwahahaha!!

7. One of the few local films that first used live sound kaya minsan di mo marinig ang sinasabi ng characters kasi mas malakas pa ang mga palaka sa background.

8. Points to ponder:

“Meron ba namang nagmahal na hindi nasaktan? Kaya ka nasasaktan kasi nagmamahal ka. Pero mas masakit kung naghihintay ka ng kapalit. Yun bang iniisip mo kung ano ang dapat mong matanggap sa halip na isipin mo kung hanggang saan ang kaya mong ibigay. Kasi tayo eh mahilig tayong tumingin sa katabi kapag tayo ay nasasaktan na. Yun bang iniisip nating sila ang may kasalanan. Bakit? Wala din ba tayong mga pagkakamali?”

Rating: ★★★★★

MOVIE REVIEW: CAREGIVER (Chito Roño, 2008)

5D43F054-7001-4E3B-B60D-04521AC8165A

SPOILER ALERT!!

Mabilis talaga ako maiyak kapag tungkol sa OFW ang pelikula. Napakalungkot kasi isipin lahat ng mga sakripisyo nila matupad lang ang pangarap na magandang buhay para sa pamilya. Yung alam mong titiisin ang lahat (discrimination abroad, homesickness, extra work hours, downgrade sa trabaho) para kumita ng Pounds.

Hindi na bago ang story ni Sarah (Sharon Cuneta), isang magaling na English teacher sa Pilipinas na mas piniling magtrabaho bilang caregiver sa London dahil: 1) “mas malaki ang Pounds kesa Dollars” at syempre lalo na sa Pesos, at 2) yun ang utos ng asawang si Teddy (John Estrada). Nagustuhan ko na malaman ang meaning nito sa status ng kababaihan (married professionals or otherwise) sa ating bansa.

In one scene, pinapanood ni Sarah ang kanyang nanay na pinapaliguan ang kanilang lola. Sinasabi ba nito na lubos na maalaga ang mga babae? O nasa culture nating mga Pinoy ang pagiging mapagmahal sa mga nakakatanda? Kaya ba tayo right fit sa pagiging caregiver? Tumatak sa akin ang masaklap na juxtaposition na hindi man lang niya maalagaan ang lola niya (na hindi siya kilala dahil sa dementia) pero ganun mismo ang job requirement niya sa patients na hindi niya kaano-ano. Ang sakit sa puso.

Mahusay si Sharon dito. Mas gusto ko talaga kapag restrained ang atake niya sa pag-iyak (in peak form nung Madrasta). Ramdam mo yung hiya nung pinagtawanan siya ng isang estudyante na she’ll “make punas punas the pwet of older people there”. At halos masuka na din ako nung kelangan na nga niya magpunas ng pwet.

Sayang kasi nawalan ng direction ang story at naging melodramatic nung naging demonyo bigla si Ted at nung nag-focus sa relationship ni Sarah at Mr. Morgan. Kasi kahit ang dami nang OFW movies (like Anak), may iba pang topics sana na tinutukan (like yung subplot ni Jhong Hilario’s doctor turned nurse na nauwi sa illegal termination) to further show the OFW experience.

At least sa huli na-realize ni Sarah na mas importante ang kanyang self-worth/self-love kesa sa gwapo niyang asawa. Yes, sana all.

Rating: ★★★☆☆

MOVIE REVIEW: A MOTHER’S STORY (John-D Lazatin, 2012)

1ADED89F-A924-48F2-88A5-B78CBD75CEF8

It was the usual OFW fare that seemed to fit more on the small screen. The material didn’t offer anything new from previous films of the same nature (the Anak reference was both a winning punchline and a curse). It only required a lot of crying from its competent cast (Pokwang was a delight to watch and I loved her scenes with the equally great Daria Ramirez).

The movie did have some good moments (dramatic situations infused with much-needed humor, the non-linear structure ala Forrest Gump, Nonie Buencamino stealing his scenes with ease) until it fully crumbled in the final act where the lead became unsympathetic and all loose ends were neatly tied-up.

Not bad overall, but it could have been much better.

Rating: ★★★☆☆

(Originally published January 12, 2012.)

MOVIE REVIEW: DISTANCE (Perci Intalan, 2018)

1B242FC3-D4F3-4B9A-9BDC-8E7F06ED3040

SPOILER ALERT!!

In some weird way, this worked very much like a burgis version of Anak, except that the mother intentionally abandoned her family to be with the person that she really loved. Even the rebellious teenage daughter was named Karla!!

I really liked the overall simplicity of the film (the lack of swelling music during the dramatic highlights made the silence even more deafening, the Balanghai-worthy editing with interweaving flashbacks, and the lack of a clean resolution).

The performances of Iza Calzado, Nonie Buencamino, and Therese Malvar were definitely top-notch. That climactic confrontation scene should secure Therese the Best Supporting Actress win. Napakahusay na bata!

Rating: ★★★★☆

(Originally published August 8, 2018.)

 

MOVIE REVIEW: HELLO, LOVE, GOODBYE (Cathy Garcia-Molina, 2019)

9E60B1FC-5D01-48F0-8465-414BD9C20F36

SPOILER ALERT!!

My notes on Hello, Love, Goodbye:

1. Naalala ko nung nagpunta ako ng Hong Kong around 2014, napadaan ako sa Central area isang Linggo at nagulat ako sa dami ng mga OFWs (mostly women) na nasa gilid-gilid mula sa overpass malapit sa train station hanggang sa mismong kalye na ang isang parte ay ipinasara para tayuan ng makeshift stage (“Beauty and the Best” ang theme ng show slash pageant noon).

Parang isang mahabang row ng mga nagpi-picnic ang itsura nila sa kani-kanilang mga puwesto habang nakaupo sa ibabaw ng mga karton ng balikbayan boxes. Maririnig mo ang malalakas na tawanan at maiingay na kuwentuhan/chismisan kasabay ng pagsasalu-salo nilang magkakaibigan sa baong pancit, adobo, at kung anu-ano pang ulam na niluto para sa araw na yun.

Pero mas nakakagulat na ang lahat ng ito ay nagaganap sa harapan mismo ng mga high-end designer stores tulad ng Louis Vuitton, Gucci, Armani, Cartier, atbp. Maganda siyang juxtaposition na sumasalamin din sa OFW experience na kung tutuusin ay nakakalungkot sa kabila ng nangingibabaw na kasiyahan.

2. Isa sa strongest aspects ng pelikulang ito ang realistic depiction ng buhay ng isang domestic helper sa Hong Kong.

May isang montage kung saan ipinakita ang lahat ng ginagawa ni Joy (Kathryn Bernardo) bilang kasambahay, kasama na ang pagbabantay sa isang atribidang lola (“Too cold! Too hot!”) at pag-aalaga sa isang special needs kid. Todo kayod siya kasi nakadepende sa kanya ang pamilya niya sa Pilipinas. Kabilang na dito ang bulag niyang ama at ang mga kapatid na more hingi ng sapatos habang siya naman ay more tiis kasi ang long-term plan niya ay maka-migrate sila ng Canada.

Kaya kahit Nursing ang natapos niya ay mega linis siya ng inidoro (“Ang choice ay para lang sa may pera”) at baka sakaling ma-flush na rin ang kinikimkim niyang sama ng loob.

(Side note: Natuwa ako na hindi blatantly masama ang ugali ng amo ni Joy. Kasi ang typical DH story along the lines of Flor Contemplacion or Delia Maga.)

3. Nagustuhan ko yung direct reference sa Anak kasi hindi ko pa rin makalimutan si Ate Vi bilang the ultimate selfless mother of all DH at kung gaano kadaming pagkain ang tiniis niyang hindi kainin makapagpadala lang ng malaking pera para sa pokpok (ay sorry, troubled) niyang dalaga na si Carla.

Gusto ko rin yung indirect reference sa Sunday Beauty Queen with Joy and her friends joining the pageant for extra income. Kahit sa day-off nila todo kayod pa rin para lang sa pamilya. Ang bigat sa puso.

4. Sobrang effective ni Kathryn dito. Gamit na gamit ang mata-mata acting. Yung level na pinapamukha niya sa mga bashers na deserving din siya ng Urian nomination. (Ang ganda pa ng natural make-up niya na super layo sa espasol look in Barcelona.)

Favorite ko yung scene na depressed siya na sumakay sa train tapos sobrang saklap ng araw niya nakasabay pa ang ex niya at bagong girlfriend nito. Nung tinanong siya kung saang hospital siya nagtatrabaho, ramdam mo talaga yung pait at hiya nung sumagot siya na “DH ako dito. Ending ko din katulad ng nanay ko.” Ouch!!

Pero magaling din siya sa kilig aspect ha. Kapag nakatitig siya kay Ethan (Alden Richards), di mo iisipin na may Daniel Padilla na siya in real life. (Pero siguro kasi ang gwapo din ni Alden dito with the scruffy, playboy look kaya di din siya masyado nahirapan magpanggap, ano?)

5. Speaking of Alden, nag-level up din ang acting niya dito. Nawala yung lalaking puro pabebe wave sa Kalyeserye at lumabas ang isang certified matinee idol. Nung sinabi niya na dapat “All or nothing kasi kung mag-hold back ka, bakit ka pa nagmahal?”, more tango lang ako na parang nabudol-budol. Atsaka yung reaction niya habang pinapanood si Joy na sintunado kumanta at mukhang tanga sa stage, maniniwala ka talaga na true love ang nararamdaman niya. At okay lang rin siguro kahit mang-asar siya at kulitin niya ako habang nagkikiskis ako ng kaldero.

Tapos sobrang puti pa ng legs niya parang mapapabili ako ng lifetime supply ng Snow Caps.

(Side note ulit: Believable na kapatid niya si Jameson Blake down to the dimples. Actually, pati yung bunso na akala ko si Timothee Chalamet papasa din na brother niya haha!)

6. Nung pinanood ko ang BTS ng Anak, na-kwento dun na nahirapan silang i-shoot yung final scene kung saan dadaan sa crowd si Ate Vi kasi lahat gusto siya yakapin, hawakan, at tingnan. Mukhang mas maayos ang crowd control dito considering na nag-shoot sila sa Central at Lan Kwai Fong (isa lang yung super obvious na nagvi-video sa eksena dito).

7. Happy to see Maricel Laxa again. Walang kupas pa rin sa pag-arte. Maganda yung storyline niya bilang nanay ni Joy. May kurot sa puso na alam ng pamilya niya na nagpakasal siya sa iba para maging citizen at ma-petition sila dun.

Joy, walang-wala ang paglilinis mo ng inidoro kumpara sa sakripisyo (at pambubugbog) na na-experience ng nanay mo. Teka, bakit ako naiiyak ulit?

8. Kinilig ako nang todo sa KathDen. Kahit hindi ko maintindihan bakit kelangan nilang ipagsiksikan ang mga sarili nila sa “stuck” room na yun. Puwede naman umusog diba?

Pero malakas talaga ang chemistry nila. Nagulantang nga yung mga KathNiel na nakaupo sa harapan ko dun sa (fake) kissing scene. Yung isa parang hinimatay dun sa “love scene”.

Napaka-possessive naman ng ibang fans. Let your idols grow as artists.

9. TANGA = TANYA. Natatawa pa rin ako dito. (At yung pasalubong na broccoli. Hahahaha!)

10. Kung tutuusin plakado sa Star Cinema template ang pelikulang ito. Nandiyan lahat ng tropes tulad ng chuwariwap friends (bet ko na Mary Dale ang pangalan ni Maymay Entrata at bumagay ang aligaga acting ni Kakai Bautista dito), tatay na maysakit (si Lito Pimental na itinuloy lang ang role niya sa Starting Over Again), sound bite-ready na linyahan na never mo maririnig in real-life conversations (“Kung mahal mo ako, bakit pinapapili mo ako?” “Kung mahal mo ako, bakit di ako ang piliin mo?”, “Don’t you trust me enough?” “Don’t you love me enough?”), etc.

Ang kulang na lang ay ang requisite happy ending na hindi nito ibinigay. Siguro mas malakas ang loob ng Star Cinema kasi hindi naman talaga love team ang KathDen pero it worked for the best.

Ang sakit ng farewell at ang ganda ng realistic ending (“Kung di rin tayo sa huli…”). Bravo!!

11. Yung Ulan daw tungkol sa self-love but for me, nagmukha lang si Maya (Nadine Lustre) na selfish. Etong si Joy na independent, may pangarap, may gustong patunayan, at tinalikuran ang pag-ibig to find her worth ang totoong definition nun.

“Mahal kita pero sa ngayon mas mahal ko ang sarili ko.” I do not love you, Joy. I do not love you.

Rating: ★★★★☆

MOVIE REVIEW: NORTHERN LIGHTS: A JOURNEY TO LOVE (Dondon Santos, 2017)

IMG_2018

SPOILER ALERT!!

My notes on Northern Lights: A Journey to Love:

1. It must be tough to be a Piolo Pascual. When people commonly refer to you as Papa, there’s this high level of expectation (or fantasy) that you’re constantly required to fulfill (or satisfy). I’m not at all surprised that at the ripe old screen age of 40, he still plays these cutesy roles that merely require him to flash his gorgeous smile and ensure that hundreds of Soen panties (and a few Bench briefs) fall inside the cinema.

But having him deliver lines like “Are you London Bridge? Are you falling?” while making pungay eyes just doesn’t cut it anymore. It’s time to pass on that Mikimoto crown.

Speaking of, he had several topless scenes while flirting with different women (in one, he was in a sleeping bag on a snowy hill, jusko pneumonia! shrinkage!) just to remind everyone that he’s straight, Straight, STRAIGHT!! (Maybe he should rethink that man bun then.)

2. Everything here screamed generic (yes, it was the Rite-Med version of any Nicholas Sparks adaptation) and this was evident as soon as the movie started with a discussion about the Northern Lights (uhh, duh!). Apparently, the souls of the dead (including those of animals!) would win a free one-way trip to Alaska and become part of the Aurora Borealis.

When the kid (Raikko Mateo) asked his mother (Maricar Reyes), “Puwede po ba ako pumunta diyan?”, I immediately knew that one of them wouldn’t survive before the end credits.

3. This was the kind of original movie where:

• Strangers would bump into each other in an airport as part of the Meet Cute scene

• A douchebag character would continuously harass a girl, but it would be considered romantic because the said douche looked like Papa P (who sounded even douchey-er with his Diether Ocampo American accent)

• Characters would speak in unison several times because it was supposedly cute

• A romantic leading man would say “Lilingon ka rin in 3, 2, 1…” like we hadn’t seen it in previous rom-coms

• A girl would recall an experience that sounded like rape (“Nilasing niya ako at paggising ko wala na akong saplot”) and it would be played for laughs

• Somebody would give an instant lecture about the Treaty of Paris to give more perspective about their location

• Music and Lyric’s Way Back Into Love served as the closing theme

4. Yen Santos was just too bland for the role of a girl in search of her missing OFW mother (her reason: “Kahit ganito na ako katanda gusto ko pa rin tinitirintas nya ang buhok ko”). Leah Olivar would probably be laughing in her Mrs. Pizza costume right about now.

Seeing a fresh face onscreen was definitely a welcome change, but I wish she had shown a bit more personality. Her delivery sounded very malamya that I was constantly reminded of that Shield bath soap nurse and I expected her to suddenly burst into song (“Di biro maging nurse, dapat marunong sa sakit. At marunong mag-alaga, yun bang may malasakit…”).

In one scene, she was supposed to do a bad cover of Air Supply’s All Out of Love and she was just terrible in pretending to sound awful (how was that even possible?). Oh well, not everyone could be Nico Antonio.

5. Also, Yen’s character had the nerve to question Piolo’s constant state of toplessness amidst the freezing weather and yet she had a scene where she was only wearing an oversized boyfriend shirt with one side barely hanging on her shoulders and part of her back exposed like she was in an Olay commercial. Guuurrrrrl!!

6. Although Raikko had some really cute moments, the real saving grace here was Glydel Mercado in full Ate Vi in Anak mode as the mother (!!) of Yen. Her character’s motivations were not clear, but she did cry a river that was enough to remind everyone why she was a Grand Slam winner for Sidhi.

7. Why did the Northern Lights look like CGI?

8. The denouement with a dead character communicating with the living loved ones through video was directly stolen from My Life. It could have stopped there but since this was a Regal Films co-production, of course it needed a happy ending. On the beach. Hello Pico de Loro!!

Rating: ★★☆☆☆