MOVIE REVIEW: HINDI TAYO PWEDE (Joel Lamangan, 2020)

64053F15-1ABA-4670-B3DC-825C8F283457

SPOILER ALERT!!

My notes on Hindi Tayo Pwede:

1. Minsan napapaisip na lang ako kung seryoso ang Viva Films kapag sinasabi nito sa start ng mga pelikula niya na “Proudly Presents”. Kasi nung natapos ko panoorin ang kababalaghan na ‘to, considering na attached ang mga pangalan ng Philippine Cinema luminaries like Direk Joel Lamangan and Sir Ricky Lee sa project, nagtaka talaga ako kung saang part sila proud.

Napakalayo nito from being a future classic tulad ng City After Dark at Maynila Sa Mga Kuko ng Liwanag na nakapaskil ang posters sa kwarto ni Gabby (Lovi Poe). Apparently as a frustrated director slash writer, may taste siya sa local films kaya rin kasama ang mga larawan ng The Flor Contemplacion Story at Himala. Gusto ko yung lantarang pagbubuhat ng Lamangan/Lee tandem ng sariling bangko (check n’yo na lang ang credits ng dalawang pelikula sa IMDB).

2. First scene pa lang ni Lovi lumabas na agad siya na naka-(Bench Body?) underwear kasi alam ng filmmakers kung ano ang totoong selling point ng gawa nila (eh diba nga naka-topless yung tatlong bida sa movie poster with a promised threesome?). Hindi naman nagpatalo sina Tony Labrusca (as the boyfriend Gabriel, yes Gabby din oha destiny!) at Marco Gumabao (as the lovesick ”Besh” Dennis, as in Roldan). Paiksian ng swimming shorts at palakihan ng bukol ang labanan every time merong requisite pool scene (syempre!) at beach scene (syempre!).

Ang lakas ng tawa ko nung ni-top ni Lovi si Tony dun sa sex scene nila set to their theme song Never Ever Say Goodbye by Nonoy Zuñiga. Why that song choice ba? Hindi naman sila couple in their 60’s. At diba popular funeral song na ‘to?

3. Sabagay apt din pala ang kanta kasi patay na si Gabriel dito. Yup, hindi lang nasobrahan ng Mena cream si Tony sa poster.

(Side note: Grabe makasira ng mood ang direction dito. Pano yung sex scene na sinabi ko biglang naputol bago pa umabot sa chorus kaya ako na lang ang kumanta kahit ibang eksena na.)

4. Bago ang story kung hindi mo napanood ang early 90’s film na Ghost with Demi Moore and the late Patrick Swayze. Garapalan ang reference kaya meron din Oda Mae Brown dito in the form of a manghuhula named Madam Concha (played by the Vangie Labalan). Kabog si Ateng Whoopi Goldberg!!

Ang difference lang talaga ay directly nahahawakan at nakakausap ni Gabby si Gabriel na hindi na kelangan pa sumanib kay Madam Concha. I guess wise decision na rin siya kasi ayaw ko naman ata ng love scene between Lovi and Ms. Vangieeeeee.

5. Feeling ko naubusan ng budget for the visual effects (o nakalimutan na tuluyan ng director ang premise) kasi obviously gumagalaw naman ang mga bagay na nadidikitan ni Gabriel (like yung upuan at door tassels pag-walk out niya sa cubicle ni Madam Concha). Nasayang lang yung pag-emote nung isang extra na “Ooh ang lamig naman dito malakas ba ang aircon?”.

6. Favorite line ko yung kay Phoemela Barranda as an ad agency executive: “Bakit ang cheesy ng presentation mo? Cheese ba ang produkto?” (Gahd! Nasaan ang creativity boss? Bakit hindi na lang pizza or mac and cheese or sana ginawa mo man lang cheese platter diba?)

Second favorite ko yung exchange na ito…

Gabby to Dennis’ new jowa: “Nasungkit mo ang best friend ko!”

Dennis (feeling hurt): “Ginawa mo naman akong santol.”

(Yes Marco, we objectify you as a santol. At bakit ba laging nagmamakaawa ang characters niya na mahalin siya eh sure naman ako ang daming nakapila diyan?)

7. Bakit yung laging palabas sa sinehan nila eh mga lumang movies like Ate Shawie’s Ikaw? Naguluhan tuloy ako kung set ba sa 90’s ang pelikula. Kaya ba naka-tangga cut na bikini si Lovi nung umahon sa beach? Kaso modern naman ang surroundings like yung sa Citadines? Or may time jumps ba ako na na-miss kakatawa sa upuan ko?

And speaking of cinema, sana walang gumaya kay Gabriel who lacked basic theater etiquette at nag-propose talaga sa gitna ng isang screening. Kapag merong gumawa ng stunt na ito habang nanunuod ako ng A Quiet Place 2, sinasabi ko talaga merong bride na ikakasal with a missing ring finger.

8. “Dun lang namin na-realize na nakikita at nahahawakan ko lang si Gabriel dahil sa pagmamahal ko sa kanya. At ngayon na unti-unti nawawala ang pagmamahal na yun, unti-unti na din sya nawawala.”

Buti may explanation sa dulo kasi akala ko talaga nasobrahan lang ng Tide yung white shirt ni Gabriel.

9. Ipinakita sa ending na buntis si Gabby habang nakatayo sa puntod ni Gabriel. Kay Dennis ba yun or ghost baby nila ni Gabriel? I need answers pero ayoko na magbayad for a sequel huhu!

10. According to Sir Ricky (na uulitin ko, siya ang sumulat nito kaloka!), kalahati daw ng populasyon sa Pilipinas ay hindi pa nakaka-move on. Jusko kaya pala naghihirap ang bansa natin kasi puro lovelife ang inaatupag. Kaya din siguro hindi nauubos ang hugot films tulad nito.

Sabi nga ni Gabriel, “This is exactly why I hate Tagalog movies. Ang babaduy!”. Uhm… Let’s just say na nung nagtulak ng basurahan ang maintenance pagkatapos ng screening, akala ko kokolektahin din niya ang pelikulang ‘to.

P.S. Sorry walang threesome. Masakit talaga na pinagtagpo sina Tony at Marco pero di tinadhana.

Rating: ★☆☆☆☆

MOVIE REVIEW: JUST A STRANGER (Jason Paul Laxamana, 2019)

4600C22F-1C77-46B0-8ECE-1A9D719661C1

SPOILER ALERT!!

My notes on Just a Stranger:

1. Sobrang tagal na pala since my last confession. (Mababasa ito ng nanay ko kaya, Sorry ma, I’m not proud of it.) Feeling ko sa haba ng listahan ng kasalanan na ikukumpisal ko, baka mauna pa matapos ang Probinsyano bago ang pag-uusap namin ni Father.

Eh paano pa kung kasing-chismoso siya ng pari dun sa simbahan ni Mae (Anne Curtis) na nagpa-kuwento ng bawat detalye ng adulterous affair niya with Jekjek (Marco Gumabao)? Yung inabot sila ng halos dalawang oras kasi kelangan niya talaga malaman kung ilang beses nag-sex yung mga cheater bago maka-prescribe ng penance (one Hail Mary ba ang norm for every instance?).

Tapos kelangan may comic relief na sisilipin niya kung gaano talaga kaganda si cougar Mae na nahumaling sa kanya ang isang teenager. At para mas nakakatawa, may reaction siya na “My God! Oh shit, sorry!” na feeling ko katumbas ng isang Sorrowful Mystery. Okay ka lang ba, Father?

(Pero salamat sa refresher on the difference between mortal and venial sins, I guess.)

2. Bilang dating president ng Reyster-Ems Fans Club – Las Piñas Chapter, alam ko na ka-love team ni Anne sa T.G.I.S. si Chubi del Rosario (who was several batches lower sa akin sa Zobel) so parang ang hirap maniwala na she was playing somebody around my age. Common naman for actors to play roles na way older or younger than their actual (or screen) age pero may binabagayan din siguro.

Hindi ko talaga matanggap na 40ish na si Anne dito at doble ng edad ni Marco (na mukha namang mid-20s). Malayong-malayo sa casting ng recent May-December love affairs na kakapanood ko lang from Glorious (Angel Aquino-Tony Labrusca) to Belle Douleur (Mylene Dizon-Kit Thompson) to Malamaya (Sunshine Cruz-Enzo Pineda).

Ang off lang nung tinawag si Mae na “tita” at tinawag niya namang “totoy” si Jekjek kasi papasa pa silang halos magkaedad (does that make me “lolo” levels ganern?). Hindi ba available si Alice Dixson?

3. Maliban sa kabit factor, selling point ng pelikula ang promised steamy love scenes na hindi ko naman masyadong naramdaman. Sobrang hot nina Anne and Marco (as in yung sexual attraction sa kanila transcends any gender; their characters even shamelessly described themselves as “attractive, winnable, charismatic”) pero parang walang heat or passion kapag magkasama na sila sa kama (or their chosen place of torjakan).

Konting halik, konting himas, tapos na agad ang eksena at pawisan na sila parehong nakahiga. I didn’t expect naman na dapat super graphic, extended, or gratuitous ang sex scenes pero at the very least ramdam yung electricity between them as soon as their bodies touched, diba? Yung parang kelangan mo ng cold shower para mahimasmasan katulad nung pagkatapos ko mapanood ang Unfaithful.

Pero wala talaga eh. Baka dun pumapasok na para nga silang mag-tita. (Btw, ang weird nung “Mobile Legends” reference.)

4. Given naman na magaling umarte si Anne. Kita mo yung loneliness sa mata niya bilang trophy wife kaya nagawa niyang lokohin ang kanyang asawa (Edu Manzano). (Side note: Bakit nga ba hindi issue ang age gap sa atin kapag lalaki ang mas matanda?)

May hint of repressed naughtiness din siya kaya madalas mag-give in sa temptations. Yung restrained niya na pag-iyak sa balcony scenes were impressive. Also, parang siya lang ang kayang magdala nung glamorous alta look pa rin habang nakasakay sa sidecar with her oversized abaniko.

Alam ko they were going for realism in terms of ugly crying (as in uhog levels ni Tita Viola Davis) pero nagtawanan (at nandiri?) ang mga tao nung nag-stretch na parang cheese sa pizza ang laway niya habang umiiyak sa kitchen. Not a fan of her acting din sa eulogy dream sequence.

5. On the other hand, okay lang ang performance ni Marco. Hindi naman siya nilamon (even literally) ni Anne. Medyo malamya lang talaga ang acting niya when the role required an immature, feeling alpha-male boy. Yung kelangan ng conviction ang pag-overcompensate niya sa sarili with lines like “You guys can take turns on me, I can go all night” kahit alam mo lalabasan talaga siya after 30 seconds. At least believable siya magsuot ng brief.

(Also, I’m officially declaring 2019 as the Year of the Cinematic Pwet.)

6. Tbh medyo nagulat ako sa output ni Jason Paul Laxamana this time kasi maayos siya na writer at storyteller. Yung tipong aawayin ka niya on social media pero wala kang malait masyado sa body of work niya kasi usually nga malinis talaga ang mga gawa niya (my favorites are still Mercury is Mine and Bakwit Boys).

Dito parang ang sloppy ng screenplay pati technical aspects. May sub-plot about Mae’s fibromyalgia na walang pinatunguhan. May eksena na nagtanggal siya ng heels in full view of other guests kahit sobrang sophisticated ng character niya. Minsan hindi ko alam kung gusto nilang maging discreet or mahuli ng ibang tao (part ba ng thrill yung naglaplapan sila sa kotseng wala namang tint?). Bigla na lang hindi na issue ang age gap nung dulo.

Pero ang worst for me was the ending. Grabe lang yung cringe factor dun na may linyahang “Who are you?” tapos sumagot si Mae ng “No one…” at nakisabay ang buong sinehan sa pagsabi ng “I’m just a stranger”. Juskopong mahabagin.

7. Cherie Gil was onscreen for a good five minutes and ended up as the most memorable character. Eksenadora ang tita mo talaga. Oh wait, don’t call her tita pala!

(At teka, naguluhan ako nung nilandi ni Edu si Cherie kasi apparently he was “into women (his) own age” pero si Mae ang asawa niya. Ano ba talaga ang type niya?)

8. Irita ako dun sa girlfriend na Febbie simula nung fake surprise scene niya (na ewan ko paano siya nagtago sa likod ng parents ni Jekjek) hanggang dun sa chaka niya na pag-iyak sa church. Mas bagay siguro yung girl sa role ni Diablita (the doll).

9. Ang pinaka-suspension of disbelief talaga para sa akin dito (maliban sa supposed age gap) ay yung super rich kid ni Jekjek kasi sinustentuhan siya ng tatay niya para tumira sa Tokyo, Washington, at Lisbon tapos ang suot niya lagi na undies eh Bench Body.

Rating: ★☆☆☆☆