MOVIE REVIEW: MILAN (Olivia Lamasan, 2004)

8C2F4B8F-240E-4DBC-95EE-1D058E6705DD

Best scene: Ilonah Jean eating pizza with rice (sans utensils, naturally) while discussing the hardships of OFWs in Italy.

Best line: After Lino (Piolo Pascual) teased Jenny (Claudine Barretto) that even God rested on the seventh day, her wry response was: “Eh kasi naman wala Siyang pinadadalhan sa Pilipinas.”

Best performance: Iza Calzado as Lino’s wife, Mary Grace. Maximum impact with minimal screen time, as always.

Runner-up best performance: Peak Ate Clau, of course. Her delivery of the line “Hanggang ngayon pakiramdam ko pokpok pa rin ako” made me reach for some Kleenex.

Needed improvements: Piolo’s pedestrian acting, jarring shifts between the love story and the documentary bits, justification (glorification?) of illegal immigrants, and that horrible Hunchback of Notre Dame outfit of Lino in the final scene. Mamma mia!!

Rating: ★★★☆☆

(Originally published April 24, 2017.)

MOVIE REVIEW: ABANDONADA (Joel Lamangan, 2000)

6FB94489-0BF1-43EC-A781-A1122DCDA1EE

SPOILER ALERT!!

Bakit nga ba naging masama ang connotation ng salitang “katulong”? Masasabihan ka agad na bastos at matapobre kapag yan ang ginamit mo sa halip na “kasambahay”. Malinaw naman na ang root word nito ay tulong kaya angkop na translation ng house help. Wala naman nakakahiya o nakakababa sa pagtulong. Kapag naririnig ko nga ang salitang kasambahay parang kasama lang sa bahay at walang ginagawa kahit sila talaga ang nagbabanat ng buto araw-araw.

Anyway, naalala ko lang yan kasi pre-woke era pa ang pelikulang ito. Masasabihan ngayon na hindi politically-correct bilang katulong pa ang gamit na salita. Very Pinoy ang drama kasi si Gemma (Maricel Soriano) na nakulong sa Canada at nahiwalay sa kanyang anak ay umuwi ng Pilipinas matapos makalaya at namasukan bilang maid sa mismong bahay ng kanyang asawang si Edwin (Edu Manzano) na kasal na sa ibang babaeng si Cindy (Angelu de Leon). (Nahilo ba kayo slight?)

Maayos naman ang paglalahad ng class distinctions. Sa sobrang laki ng bahay ay bihira magkita ang mga may-ari at mga kasambahay. Advantage ito para kay Gemma kasi hindi siya pwedeng mamukhaan ng demonyo niyang ex (na sa mga flashbacks ay ipinakitang lasenggero at abusive).

Pero dahil nga very Pinoy ang takbo ng kwento, naging conventional sa bandang gitna na umabot sa sampalan, kidnapan, at barilan sa loob ng isang sinehan (na di nalalayo sa ginamit sa Serbis). Nawala ang malinaw na motivations ng mga characters. Parang lahat sila biglang hindi na nag-iisip ng tama.

Sayang kasi ang daming themes na interesting kung natutukan lang. Yung family abandonment issue related sa OFWs, yung subplot ng euthanasia, at kahit yung battered wife syndrome. Very burgis pa ng character ni Cindy kasi after siya bugbugin ng asawa eh naisipan niyang… mag-horseback riding. Yes, basag ang mukha niya pero ang cute ng equestrian outfit niya.

Yan talaga ang hirap kapag hindi mo nakikita ang iyong mga kasama sa bahay. Walang magsasabi na kelangan mo pa dagdagan ang iyong concealer.

Rating: ★★☆☆☆

MOVIE REVIEW: CAREGIVER (Chito Roño, 2008)

5D43F054-7001-4E3B-B60D-04521AC8165A

SPOILER ALERT!!

Mabilis talaga ako maiyak kapag tungkol sa OFW ang pelikula. Napakalungkot kasi isipin lahat ng mga sakripisyo nila matupad lang ang pangarap na magandang buhay para sa pamilya. Yung alam mong titiisin ang lahat (discrimination abroad, homesickness, extra work hours, downgrade sa trabaho) para kumita ng Pounds.

Hindi na bago ang story ni Sarah (Sharon Cuneta), isang magaling na English teacher sa Pilipinas na mas piniling magtrabaho bilang caregiver sa London dahil: 1) “mas malaki ang Pounds kesa Dollars” at syempre lalo na sa Pesos, at 2) yun ang utos ng asawang si Teddy (John Estrada). Nagustuhan ko na malaman ang meaning nito sa status ng kababaihan (married professionals or otherwise) sa ating bansa.

In one scene, pinapanood ni Sarah ang kanyang nanay na pinapaliguan ang kanilang lola. Sinasabi ba nito na lubos na maalaga ang mga babae? O nasa culture nating mga Pinoy ang pagiging mapagmahal sa mga nakakatanda? Kaya ba tayo right fit sa pagiging caregiver? Tumatak sa akin ang masaklap na juxtaposition na hindi man lang niya maalagaan ang lola niya (na hindi siya kilala dahil sa dementia) pero ganun mismo ang job requirement niya sa patients na hindi niya kaano-ano. Ang sakit sa puso.

Mahusay si Sharon dito. Mas gusto ko talaga kapag restrained ang atake niya sa pag-iyak (in peak form nung Madrasta). Ramdam mo yung hiya nung pinagtawanan siya ng isang estudyante na she’ll “make punas punas the pwet of older people there”. At halos masuka na din ako nung kelangan na nga niya magpunas ng pwet.

Sayang kasi nawalan ng direction ang story at naging melodramatic nung naging demonyo bigla si Ted at nung nag-focus sa relationship ni Sarah at Mr. Morgan. Kasi kahit ang dami nang OFW movies (like Anak), may iba pang topics sana na tinutukan (like yung subplot ni Jhong Hilario’s doctor turned nurse na nauwi sa illegal termination) to further show the OFW experience.

At least sa huli na-realize ni Sarah na mas importante ang kanyang self-worth/self-love kesa sa gwapo niyang asawa. Yes, sana all.

Rating: ★★★☆☆

MOVIE REVIEW: A MOTHER’S STORY (John-D Lazatin, 2012)

1ADED89F-A924-48F2-88A5-B78CBD75CEF8

It was the usual OFW fare that seemed to fit more on the small screen. The material didn’t offer anything new from previous films of the same nature (the Anak reference was both a winning punchline and a curse). It only required a lot of crying from its competent cast (Pokwang was a delight to watch and I loved her scenes with the equally great Daria Ramirez).

The movie did have some good moments (dramatic situations infused with much-needed humor, the non-linear structure ala Forrest Gump, Nonie Buencamino stealing his scenes with ease) until it fully crumbled in the final act where the lead became unsympathetic and all loose ends were neatly tied-up.

Not bad overall, but it could have been much better.

Rating: ★★★☆☆

(Originally published January 12, 2012.)

MOVIE REVIEW: HELLO, LOVE, GOODBYE (Cathy Garcia-Molina, 2019)

9E60B1FC-5D01-48F0-8465-414BD9C20F36

SPOILER ALERT!!

My notes on Hello, Love, Goodbye:

1. Naalala ko nung nagpunta ako ng Hong Kong around 2014, napadaan ako sa Central area isang Linggo at nagulat ako sa dami ng mga OFWs (mostly women) na nasa gilid-gilid mula sa overpass malapit sa train station hanggang sa mismong kalye na ang isang parte ay ipinasara para tayuan ng makeshift stage (“Beauty and the Best” ang theme ng show slash pageant noon).

Parang isang mahabang row ng mga nagpi-picnic ang itsura nila sa kani-kanilang mga puwesto habang nakaupo sa ibabaw ng mga karton ng balikbayan boxes. Maririnig mo ang malalakas na tawanan at maiingay na kuwentuhan/chismisan kasabay ng pagsasalu-salo nilang magkakaibigan sa baong pancit, adobo, at kung anu-ano pang ulam na niluto para sa araw na yun.

Pero mas nakakagulat na ang lahat ng ito ay nagaganap sa harapan mismo ng mga high-end designer stores tulad ng Louis Vuitton, Gucci, Armani, Cartier, atbp. Maganda siyang juxtaposition na sumasalamin din sa OFW experience na kung tutuusin ay nakakalungkot sa kabila ng nangingibabaw na kasiyahan.

2. Isa sa strongest aspects ng pelikulang ito ang realistic depiction ng buhay ng isang domestic helper sa Hong Kong.

May isang montage kung saan ipinakita ang lahat ng ginagawa ni Joy (Kathryn Bernardo) bilang kasambahay, kasama na ang pagbabantay sa isang atribidang lola (“Too cold! Too hot!”) at pag-aalaga sa isang special needs kid. Todo kayod siya kasi nakadepende sa kanya ang pamilya niya sa Pilipinas. Kabilang na dito ang bulag niyang ama at ang mga kapatid na more hingi ng sapatos habang siya naman ay more tiis kasi ang long-term plan niya ay maka-migrate sila ng Canada.

Kaya kahit Nursing ang natapos niya ay mega linis siya ng inidoro (“Ang choice ay para lang sa may pera”) at baka sakaling ma-flush na rin ang kinikimkim niyang sama ng loob.

(Side note: Natuwa ako na hindi blatantly masama ang ugali ng amo ni Joy. Kasi ang typical DH story along the lines of Flor Contemplacion or Delia Maga.)

3. Nagustuhan ko yung direct reference sa Anak kasi hindi ko pa rin makalimutan si Ate Vi bilang the ultimate selfless mother of all DH at kung gaano kadaming pagkain ang tiniis niyang hindi kainin makapagpadala lang ng malaking pera para sa pokpok (ay sorry, troubled) niyang dalaga na si Carla.

Gusto ko rin yung indirect reference sa Sunday Beauty Queen with Joy and her friends joining the pageant for extra income. Kahit sa day-off nila todo kayod pa rin para lang sa pamilya. Ang bigat sa puso.

4. Sobrang effective ni Kathryn dito. Gamit na gamit ang mata-mata acting. Yung level na pinapamukha niya sa mga bashers na deserving din siya ng Urian nomination. (Ang ganda pa ng natural make-up niya na super layo sa espasol look in Barcelona.)

Favorite ko yung scene na depressed siya na sumakay sa train tapos sobrang saklap ng araw niya nakasabay pa ang ex niya at bagong girlfriend nito. Nung tinanong siya kung saang hospital siya nagtatrabaho, ramdam mo talaga yung pait at hiya nung sumagot siya na “DH ako dito. Ending ko din katulad ng nanay ko.” Ouch!!

Pero magaling din siya sa kilig aspect ha. Kapag nakatitig siya kay Ethan (Alden Richards), di mo iisipin na may Daniel Padilla na siya in real life. (Pero siguro kasi ang gwapo din ni Alden dito with the scruffy, playboy look kaya di din siya masyado nahirapan magpanggap, ano?)

5. Speaking of Alden, nag-level up din ang acting niya dito. Nawala yung lalaking puro pabebe wave sa Kalyeserye at lumabas ang isang certified matinee idol. Nung sinabi niya na dapat “All or nothing kasi kung mag-hold back ka, bakit ka pa nagmahal?”, more tango lang ako na parang nabudol-budol. Atsaka yung reaction niya habang pinapanood si Joy na sintunado kumanta at mukhang tanga sa stage, maniniwala ka talaga na true love ang nararamdaman niya. At okay lang rin siguro kahit mang-asar siya at kulitin niya ako habang nagkikiskis ako ng kaldero.

Tapos sobrang puti pa ng legs niya parang mapapabili ako ng lifetime supply ng Snow Caps.

(Side note ulit: Believable na kapatid niya si Jameson Blake down to the dimples. Actually, pati yung bunso na akala ko si Timothee Chalamet papasa din na brother niya haha!)

6. Nung pinanood ko ang BTS ng Anak, na-kwento dun na nahirapan silang i-shoot yung final scene kung saan dadaan sa crowd si Ate Vi kasi lahat gusto siya yakapin, hawakan, at tingnan. Mukhang mas maayos ang crowd control dito considering na nag-shoot sila sa Central at Lan Kwai Fong (isa lang yung super obvious na nagvi-video sa eksena dito).

7. Happy to see Maricel Laxa again. Walang kupas pa rin sa pag-arte. Maganda yung storyline niya bilang nanay ni Joy. May kurot sa puso na alam ng pamilya niya na nagpakasal siya sa iba para maging citizen at ma-petition sila dun.

Joy, walang-wala ang paglilinis mo ng inidoro kumpara sa sakripisyo (at pambubugbog) na na-experience ng nanay mo. Teka, bakit ako naiiyak ulit?

8. Kinilig ako nang todo sa KathDen. Kahit hindi ko maintindihan bakit kelangan nilang ipagsiksikan ang mga sarili nila sa “stuck” room na yun. Puwede naman umusog diba?

Pero malakas talaga ang chemistry nila. Nagulantang nga yung mga KathNiel na nakaupo sa harapan ko dun sa (fake) kissing scene. Yung isa parang hinimatay dun sa “love scene”.

Napaka-possessive naman ng ibang fans. Let your idols grow as artists.

9. TANGA = TANYA. Natatawa pa rin ako dito. (At yung pasalubong na broccoli. Hahahaha!)

10. Kung tutuusin plakado sa Star Cinema template ang pelikulang ito. Nandiyan lahat ng tropes tulad ng chuwariwap friends (bet ko na Mary Dale ang pangalan ni Maymay Entrata at bumagay ang aligaga acting ni Kakai Bautista dito), tatay na maysakit (si Lito Pimental na itinuloy lang ang role niya sa Starting Over Again), sound bite-ready na linyahan na never mo maririnig in real-life conversations (“Kung mahal mo ako, bakit pinapapili mo ako?” “Kung mahal mo ako, bakit di ako ang piliin mo?”, “Don’t you trust me enough?” “Don’t you love me enough?”), etc.

Ang kulang na lang ay ang requisite happy ending na hindi nito ibinigay. Siguro mas malakas ang loob ng Star Cinema kasi hindi naman talaga love team ang KathDen pero it worked for the best.

Ang sakit ng farewell at ang ganda ng realistic ending (“Kung di rin tayo sa huli…”). Bravo!!

11. Yung Ulan daw tungkol sa self-love but for me, nagmukha lang si Maya (Nadine Lustre) na selfish. Etong si Joy na independent, may pangarap, may gustong patunayan, at tinalikuran ang pag-ibig to find her worth ang totoong definition nun.

“Mahal kita pero sa ngayon mas mahal ko ang sarili ko.” I do not love you, Joy. I do not love you.

Rating: ★★★★☆

MOVIE REVIEW: EDSA WOOLWORTH (John-D Lazatin, 2014)

5526E391-39EE-4AB9-A6F6-82C13EFB66F4

SPOILER ALERT!!

My notes on Edsa Woolworth:

1. The poster spoke the truth when it mentioned that the movie was all about the family. It was basically a slice of life dramedy about an unconventional family based in San Francisco. Sadly, it was also as bland as its tagline.

2. Pokwang was able to flex her dramatic muscles a few years back with the TFC-produced A Mother’s Story, a fine enough film about an OFW that only turned silly during its last act. She seemed more relaxed here as Edsa, hitting every cue with her good comic timing (“Are you good in bed?”, “I love balls!”) or quick-flowing tears.

3. Surprisingly, Pokwang’s performance was overshadowed by Ricci Chan, a gifted theater actor who was just a delight to watch in a major role on the big screen. Sure he still had some noticeable tics especially during confrontation scenes but he just delivered his lines with aplomb, whether he was mentioning the 500-thread count of his Egyptian cotton sheets to his cheating boyfriend or verbalizing the hidden emotions of just about any gay person.

4. What kind of parent would name his/her child Epifania delos Santos Woolworth? Besides, wouldn’t this just be Eds Woolworth?

5. All Americans in the movie were just too nice. Edsa’s Caucasian father was a paradigm of kindness, a massage client allowed her to sprawl out on the master bed, and a store manager even let her finish her nap on a bed display (and even took her out to dinner after!).

6. I was surprised to see Lee Robin Salazar again. Wasn’t he part of the Manoeuvres and even played a bit role in that classic Viva movie, Do Re Mi? Tell me I’m not crazy.

7. It was weird to watch kissing scenes with mouths fully closed. Just me? Okay.

8. There was really nothing much to propel the story forward. The tender moments just couldn’t compensate for the tedium of the rest of the film. It even threw in a predictable twist in the last act after supposedly tying up all loose ends.

9. Happy ending! Sad ending! Happy ending!! Sad ending!! Happy ending!!!!!

10. I guess that marriage wouldn’t last long since it was sukob.

11. I actually cringed at that final scene where a dead major character was on a hill smiling at the happy living family members. Eek!

12. Overheard during the movie:
“Naka-try ka na ng jacuzzi?”
“Oo, sa Pansol.”

Rating: ★★☆☆☆

(Originally published January 15, 2015.)

MOVIE REVIEW: ANAK (Rory Quintos, 2000)

D6E94A26-CD9E-49B8-9104-4B56FE0EF483

Although saddled by melodramatic conventions, this film was still a truthful depiction of the OFW life and its adverse effects on the core of a Pinoy family.

“Kung hindi mo ako kayang ituring bilang isang ina, respetuhin mo na lang ako bilang isang tao.” Ang sakit sakit naman, Ate Vi. 😭😭😭

Eh yung gusto ko talagang saktan si Carla (Claudine Barretto). As in Mon Tulfo in the airport level ganun. Ang effective nya bilang bwiset na ingrata haha!

I liked how they subverted the villain stereotype in one scene. Bad girl si Carla so more yosi. Tapos biglang sinabayan ng nanay nya. Ang galing.

Hindi ko nga maintindihan bakit sya galit na galit kay Ate Vi. Si Michael (Baron Geisler) nga giant dictionary ang nakuhang pasalubong tapos tahimik lang.

Rating: ★★★★☆